It's my Blog [.. and this too, shall pass]

วันศุกร์ที่10 เมษายน พุทธศักราช2552

ตื่นตีห้าครึ่งไปเรียนเหมือนเคย ตอนเช้าเรียนเลขโอพลัสวันนี้เอาไมโลดิบไปกินกันหลับได้ผลสุดๆ วันนี้ได้สูตรตรีโกณมาชุดใหม่ ยังท่องไม่ได้เลย การบ้านท้ายบทก็ยังไม่ได้แตะเนื่องจากมันยากจัด ทำแล้วหมดกำลังใจ

สายไปเรียนฟิสิกส์ออนดีมานด์ เรียนสมดุลกลเป็นวันที่สอง และรอบที่สองด้วยสำหรับเรื่องนี้ รอบแรกเราเรียนที่นีโอแต่หลับ(หลับแบบในหูก็ได้ยินไปด้วย)เลยจำได้รางๆ โจทย์ก็ฝึกมาพอรู้แนว เรียนอีกรอบมันก็รู้สึกยากเหมือนเดิม บทนี้ตอนแรกเราเรียนตอนปิดเทอมสอง SHM โพรเจกไทล์ แบบหมุนยังไม่ได้เรียนซักเรื่อง ตรีโกณก็ยังไม่ได้เรียน ทำเอางงสุดๆ คราวนี้บทพวกนั้นเรียนหมดแล้วเลยทำให้เราเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้ง

 ตอนเที่ยงซื้อข้าวกินอย่างเร่งด่วนเพื่อจะไปเรียนสมศรีต่อ พอกินเสร็จเดินไปเจอเพื่อน เค้าบอกว่าสมศรีปิดทำเอาเราที่อุส่าทวนไปเพื่อที่จะเรียนเซงเลย คะแนนสอบก็อดดู อุส่าลุ้นจนตัวโก่ง อยากได้เสื้อสามารถ~ คนที่ไม่เก่งอังกฤษอย่างรุนแรงแบบเราต้องพยามทำให้ได้ซักครั้งนึงในชีวิต

แถมเค้ายังบอกว่าได้ยินมาจากพ่อว่าคุณๆพวกเสื้อแดงจะมาปิดที่ถนนลาดพร้าวด้วย เราเลยต้องรีบกลับ ไม่งั้นจะไปดูแนะแนวคณะต่อซะหน่อย

กลับมาบ้านก็เล่นเน็ตตั้งแต่บ่ายสองถึงทุ่มสองทุ่มเลย เดี่ยวไปบ้านยายแล้วจะลงแดง555+

วันเสาร์ที่11 เมษายน พุทธศักราช2552

ถูกปลุกตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้ต้องเดินทางไปบ้านยาย ออกจากบ้านตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เราเอาโจทย์+การบ้านไปทำเพียบเลย ไปถึงบ้านยายก็ประมาณสิบโมงครึ่ง บ้านยายเราอยู่ที่หัวหินเน้อ สามชั่วโมงครึ่งถือว่าเร็วใช่ได้เลย แปลกที่สุดคือที่เราไม่นอนในรถ ทั้งที่ง่วงแสนง่วง(ผลพวกจากนอนดึก-ตื่นโคตรเช้ามาอาทิตย์กว่าๆ)

ถึงจะบอกว่าไปบ้านยายแต่ก็ไม่ได้ไปเยี่ยมยายหรอกนะคะ คุณยายเราท่านเสียไปประมาณสองปีได้แล้ว ยอมรับว่าตอนนั้นเราไม่ค่อยรู้สึกเสียใจเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะเราโตมากับคุณย่าและญาติฝ่ายพ่อที่กรุงเทพเลยไม่มีความผูกพันธ์เท่าไหร่ สิ่งที่เรารู้สึกตอนนั้นคือความรู้สึกดีกับท่านค่ะ เพราะคุณยายไปสบายแล้วหลับไปอย่างสนิทเลยล่ะ ดีใจที่ท่านไม่ต้องทนทุกข์ทรมาณกับโรค

ตั้งแต่เราจำความได้คุณยายก็เป็นโรคเบาหวานแล้ว ล้มบ่อยมากเลยค่ะ ได้เห็นตั้งแต่ท่านเริ่มเดินไม่ค่อยไหว ไม้เท้าขาเดียว สามขา สี่ขา  ช่วงที่เราขึ้น.หนึ่งมั้งท่านก็เริ่มเดินไม่ได้ ต้องใช้รถเข็น จะอาบน้ำคนอื่นต้องอาบให้ มีช่วงนึงท่านน้ำตาลในเลือดขึ้นสูง ช็อคออกแนวเพ้อไปเลย ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ถ้าเป็นเราเราคงรับไม่ได้เลยที่ตัวเองเป็นแบบนั้น

สงกรานต์ปีนี้เราก็ไปทำบุญให้คุณยาย คุณตา แล้วก็คุณยายทวดค่ะ พอกลับถึงเราก็ไปจัดการกินข้าวกลางวัน แล้วก็ไปตอบคำถามเรื่องการเรียนกับท่านพี่อีกสองคนแล้วก็โม้แตกกันอีกนิดหน่อย บ่ายแก่ๆก็โดนเรียกไปที่วัด

เราเองที่โคตรเหนื่ยกับการเดินทางก็ถ่อสังขารเดินไปที่วัด พอถึงก็โดนให้เลือกจานในห้องพัสดุที่วัด ทำให้เราได้รู้ว่าวัดเนี่ยมีจานเยอะขนาดนี้เลย แต่ส่วนใหญ่จะบิ่นๆทั้งนั้น ของส่วนรวมก็แบบนี้ใช้กันไม่ค่อยระวัง พอเลือกเสร็จก็เอาไปล้าง

มันเยอะมากเลยล่ะ ทั้งจาน ทั้งถ้วย ทั้งช้อน ยอมรับเลยว่าถ้าให้ทำคนเดียวเราไม่ทำแน่ แต่นี่ช่วยกันตั้งห้าคน ล้างจานไปก็ตอบคำถามเรื่องเกรดกับป้า พอป้ารู้เกรดแล้วเลยถามต่อว่าไปติดวิชาอะไร เราก็เลยบอกไปว่า "ฟิสิกส์ กับไทย" พี่คนนึงก็บอกว่าธรรมดา นี่คือการปลอบใจใช่ไหม ได้ข่าวว่าเคยได้เฉลี่ยสี่ตอนม.สี่ไม่ใช่เรอะ T-T

พอล้างจานกันเสร็จก็ไปโลตัสกันต่อ มันเป็นห้างประมาณเซ็นทรัลอะ โลตัสคือส่วนหนึ่งในนั้น เดินไปเดินมาตอนแรกป้าบอกว่าจะไปทำธุระ สุดท้ายก็ต้องมานั่งเลี้ยงพิซซ่าเหล่าหลานๆ กินไปคนละชิ้น จริงๆเราก็ไม่อยากกินซะเท่าไหร่(ออกแนวเบื่อ555+ ) แต่ก็กินไปตามมารยาท

กลับมาบ้านก็อาบน้ำนอนเลย

วันอาทิตย์ที่12 เมษายน พุทธศักราช2552

วันนี้ตื่นสายโคตร ตื่นมาก็รีบอาบน้ำแล้วก็เตรียมตัวไปวัด พี่หมอแห่งม.ณ.ปวดท้องเลยไปด้วยไม่ได้ วันนั้นของเดือนล่ะนะ พอไปก็ไปนั่งๆนอนๆรอเวลา ถึงเวลาก็ฟังพระสวด แล้วก็ยกก๋วยเตี๋ยวไปถวาย ทำบุญคราวนี้ป้าเราเหมาร้านก๋วยเตี๋ยวเค้าให้มาทำให้ ก็คนรู้จักเก่าแก่นั้นแหละไม่งั้นเค้าก็ไม่มาทำให้ พอถวายพระเสร็จแล้ว ก็กินเลย ทนหิวไม่ไหว กินก๋วยเตี๋ยวเนื้อแบบใส่ซอสพริกครั้งแรกในชีวิต อร่อยโคตร

 พอฟังสวดเสร็จจัดการเอาจานไปล้าง ร้อนสุดๆเลยล่ะ ล้างแบบแดดเปรี้ยงๆ มีป้าอีกคนมานั่งให้กำลังใจในร่ม แล้วก็มีน้าผู้ชายอีกคนมาช่วยล้าง ล้างเสร็จก็ตรงกลับบ้านเลย มีรถสองคันคันหนึ่งป้าขับอีกคันพี่ผู้ชายขับ ทุกคนไม่มีใครไปนั่งคันป้าเลยเราเองก็เช่นกัน ก็คันพี่ขับมันปลอดภัยกว่านี่หว่า สุดท้ายท่านพี่คนโตก็โดนป้าลากไปนั่งด้วย ฮาสุดๆ

กลับมาเราก็จัดการเอาการบ้านที่ขนมานั่งทำ วิชาแรกฟิสิกส์ ทำไปทำมาแบบว่าหนังสือเราเอามาไม่ครบ ทำไปก็อารมณ์เสียนิดหน่อย พี่คนนึงก็เดินมานั่งดูเราทำ แล้วก็ถามเราว่าฟิสิกส์เรื่องไหนหนุกสุด เราก็เลยตอบไปอย่างภาคภูมิว่า"ฟิสิกส์ไม่มีเรื่องที่สนุกซักเรื่อง" พี่ก็พูดประมาณว่าถูกต้องเลยล่ะไอ้น้อง ขอท้าวความพี่คนนี้เคยร่วมอุดมการณ์อยากเป็นหมอกับเรา แต่ก็จับพลัดจับพลูไปเรียนฟู้ตซาย(มศว) แสดงว่าเราเหมือนกันน่ะเหรอ เรายังไม่อยากเรียนฟู้ตซายนะ ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่ดีแต่แค่ไม่ชอบ ขออย่างต่ำคณะวิทย์ก็ได้

เมื่อเราหมดความอดทนในการทำการบ้านแล้วเราก็ไปนั้งที่ร้านลุง เปิดเป็นร้ายโชห่วยอะนะ ก็ไปช่วยเค้าขายของฆ่าเวลา  ท่านพี่แห่งมณ.ก็ลงมา เห็นเป็นครั้งแรกในวันนี้ โคตรน่ากลัวเลย เราก็เคยปวดท้องนะแต่ว่ากินยาก็หาย

ตอนหัวค่ำหลังจากกินข้าวเสร็จก็โดนลากไปกินนมร้อนที่ร้านแถวๆสี่แยก ก็ไปฟังวันเก่าๆของอาตอนเรียน แล้วก็ถามเรื่องเกี่ยวกับการเรียนของพี่ผู้ชายที่เป็นลูกของอา พี่คนนี้ห่างกับเราสองปี ขึ้นม.หกปีนี้แหละ การเรียนห่วยแตกเพราะไม่ขยันทั้งที่หัวดีโคตร เห็นบอกว่ากำลังฝึกฟุตบอลอยู่ ช่วงนี้ก็เริ่มทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว บอกตามตรงตอนเด็กๆเรากับพี่คนนี้เห็นหน้ากันทีไรก็ทะเลาะกันทุกที ไม่รู้สนุกบ้าอะไรก็ไม่รู้ พอช่วงม.หนึ่งก็เริ่มหมั่นไส้มันเนื่องจากสูงเอาๆ ตอนนี้ต้องเงยหน้าคุยด้วยแล้ว อิจฉาอะ

วันจันทร์ที่13 เมษายน พุทธศักราช2552

เมื่อคืนเค้าเปิดเพลงเล่นสงกรานต์กันกระหิ่ม แต่เรานอนหลับสนิทเลยล่ะ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนบ่นคนแรกว่าเปิดกันทำไมวะ ตื่นเช้ามาก็กินข้าวแล้วก็เดินไปเดินมา

เกือบเที่ยงก็ไปบ้านป้า ไปกินข้างเที่ยงแล้วก็อยู่ที่นั่นจนถึงบ่ายแก่ๆ นั่งๆนอนๆ ดูข่าวการสลายการชุมนุม ทำไมเรารู้สึกเฉยๆก็ไม่รู้ เหมือนดูหนังอยู่เลย ทั้งที่ประเทศกำลังแตกแยกกันอยู่

เสร็จแล้วก็ไปวัด เพื่อนพ่อฝากเช่าพระ มีแสดงอภินิหารให้ดูด้วย เป็นเพราะเราเรียนวิทย์มากไปรึเปล่า เราไม่รู้สึกเชื่อเลยล่ะ แล้วมันก็ทำให้เราเริ่มไม่ค่อยศรัทธาพระสงฆ์รูปนั้น บาปสึนะ แต่เรายังศรัทธาคำสอนของพระพุทธองค์อยู่ คำสอนที่ใครได้ปฎิบัติถึงจะได้รู้

กลับมาที่บ้านแล้วก็เจอพี่หมอมณ. ถามพี่อีกคนว่าหายแล้วรึยัง? พี่เค้าตอบว่าหายแล้ว แต่ว่าทำไมหน้ายังหน้ากลัวอยู่เลยล่ะ 

เย็นๆก็ไปกินหมูกระทะ อร่อยก็ได้มั้ง ออกแนวเดินจนเมื่อยเนื่องจากเป้นบุฟเฟ่ที่ต้องเดินขึ้นบันไดไปตัก อิ่มมากเลยล่ะ

สุดท้ายก็กลับถึงบ้านประมาณสามทุ่มครึ่ง อาบน้ำแล้วก็นอน

วันอังคารที่14 เมษายน พุทธศักราช2552  

วันนี้ต้องกลับกรุงเทพกว่าจะกลับก็บ่ายๆ ตอนเช้าก็ไปช่วยพี่จัดของที่ร้าน แล้วก็เดินไปเดินมา ตอนเที่ยงก็เดินไปกินก๋วยเตี๋ยว

ถึงเวลาก็นั่งรถกลับเลย พี่คนนึ่งก็จะไปเที่ยวกับเพื่อนที่เขาวังในเพชรบุรีด้วย

ไปเที่ยวกับข้ามจังหวัดด้วย เก่งชะมัดเด็กต่างจังหวัดเนี่ย เราเองกับเพื่อนๆนัดกันไปเที่ยวใกล้ๆในกรุงเทพยังไม่ค่อยจะไปกัน ขี้เกียจด้วยแหละ

พูดถึงเขาวัง ลูกพี่ลูกน้องเราชอบล้อเรื่องโรงเรียนเรา(หอวัง)กับเขาวัง ถึงจะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ก็ช่างมันเหอะ อยู่หอวังมาสี่ปีตอนนี้เราก็รักโรงเรียนมากในระดับหนึ่งเลยล่ะ ยิ่งรู้ว่ารุ่นพี่ปีนี้ติดหมอกันหลายคน ถึงจะน้อยกว่าเตรียมหลายเท่าก็เหอะ ก็ยิ่งภูมิใจกับโรงเรียนเข้าไปใหญ่

กลับมาถึงบ้านก็เอาของลง ช่วยพ่อกับแม่นิดหน่อยแล้วก็มานั้งพิมพ์บันทึกนี้เนี่ยแหละ

-----------------------------------------------------

เรื่องอัพเดทช่วงนี้

- อัพครั้งแรกหลังจากประกาศปิดบลอก ไม่ได้ทำตามที่ตั้งใจไว้ แต่เดี่ยววันจันทร์ที่จะถึงนี้ก็คงจะปิดยาวอีกที่ อัพให้หายเครียดนั้นแหละคะ

- เดี่ยววันเสาร์จะลองอัพTag ประเด็นอยู่ในหัวมาหลายวันแล้ว อยากอัพมากๆ

- อยู่ในช่วงสับสนกับชีวิต อยากลองเปลี่ยนไปเรียนเลขอรรณพซักคอส อยากเรียนแบบจดยิ้กดูบ้าง อาจจะลองลงคอสย่อยๆตอนเปิดเทอม

- ต้องเริ่มอ่านหนังสือหนักๆอีกแล้ว หลังจากไม่ได้อ่านเลยติดกันหลายวัน แรงฮึดหดหาย ชีวะเริ่มลืม เริ่มซวยกับตัวเอง

- กำลังจะอ่านฟิสิกส์ม.ต้นอยู่ เบสิคน่าอนาถมากมาย