Blog ตามใจฉัน ของคนคลั่งการ์ตูน

เอนทรี่นี้ตอนแรกที่กะจะอัพ ก็อยากอัพเป็นเรื่องเกี่ยวกับการ์ตูนบ้าง แต่ว่าเดี่ยวนี้เป็นอะไรไม่รู้ ข่าวเกี่ยวกับการ์ตูนมันไม่ค่อยมีข่าวอะไรที่น่าสนใจ

สุดท้าย มันก็กลับเข้ามาวนเวียนเรื่องเกี่ยวกับจอร์นนี่จนได้

จะเริ่มเล่ายังไงดีหว่า ที่มาของเอนทรี่นี้

เริ่มตั้งแต่เราไปขุดคลิปโชเน็นคลับปีก่อนๆในยูทูปดู
แล้วไปเจอเพลงนี้เข้า ที่ไปเจอเป็นเวอร์ชั่น ยูโตะ ยามะจัง แล้วก็ริวทาโร่ ร้อง
พอกดฟังแล้วก็คุ้นหูสุดๆ ดูชื่อเพลงก็คุ้นเข้าไปใหญ่ แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยฟังที่ไหน
เลยไปหาPVมาดู เท่านั้นอ๋อเลยคะ
มันก็เกิดอาการบ้าเพลงนี้ขึ้นมาซะงั้น
จริงๆที่เราชอบเพราะมันเป็นภาษาอังกฤษทั้งเพลงด้วยมั้ง

อะไรจะเพราะขนาดนี้นะ

PV

เป็นคอนฯที่ไหนไม่รู้ บอกตามตรงยังไม่ได้ดูเลยคะ เห็นเป็นLiveเลยเอามาแปะ

ส่วนอันนี้เวอร์ชั่นที่ ยูโตะ ยามะจัง แล้วก็ริวทาโร่ ร้อง

ขอบ่นอีกหน่อย ไม่รู้เดี่ยวนี้เป็นอะไร ว่างเกินรึเปล่า

อยู่ๆก็ฉุดคิดเรื่องเกี่ยวกับชีวิตได้

ไม่รู้สิ บางทีอาจเป็นเพราะเราเครียดไป(เครียดเรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้ งงตัวเองแฮะ)

นี่ๆ เคยคิดเหมือนเรารึเปล่า คนที่เกิดมาเนี่ย เกิดมาเพื่อใช้กรรมจริงๆเนาะ

รวยไปก็ทุกข์ จนไปก็ทุกข์ ขนาดพอมีพอกินก็ยังทุกข์เลย

ที่อยากจะพูดก็คืด โลกเรามันก็นรก ดีๆนี่เอง และในขณะเดียวกันมันก็คือสวรรค์

จริงๆแล้วมันก็เป็นสัจธรรมนี่นา มีเกิดก็ต้องมีตาย มีแพ้ก็ต้องมีชนะ

ในขณะที่เราสุข มีคนหลายคนที่กำลังทุกข์

ในขณะที่เราทุกข์ ก็มีคนหลายคนกำลังมีความสุข

(^จะเขียนวนไปวนมาเพื่อ?... เพื่อความยาวยังไงล่ะจ๊ะ)

เขียนมาถึงตรงนี้เรายังไม่ได้บอกใจความสำคัญนี่นา

จริงๆแล้วที่พร่ำมาซะนานก็อยากจะบอกแค่ว่า

."เราควรทำวันนี้ให้ดีที่สุด อย่าบอกตัวเองว่ามีพรุ้งนี้ ความตายมันไม่เข้าใครออกใคร พรุ่งนี้เราอาจจะตายก็ได้".

เอ.. ลองมาอ่านที่ตัวเองเขียน อืมๆ เราเขียนได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย มันกลายเป็นบลอกธรรมะซะแล้วสิ??

เราเพิ่งคิดอะไรได้ไม่นานนี้เอง ม.4 นี้ เราจะเป็นคนใหม่ ยังไงก็เพื่ออนาคตนั้นแหละ

จะเรียนให้หนักที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก่อนเราไม่กล้าที่จะบอกตัวเองว่าอยากเป็นหมอ

สาเหตุก็หลายอย่าง กลัวว่าจะเรียนหนัก จะเรียนไม่ได้ จะเอนไม่ติด อืมๆ

แต่พอมาตอนนี้ เราขอบอกตัวเองว่า "เราจะเป็นหมอ"

ยังไงดีล่ะ

ต้องทำให้ได้ จากด้านบนที่เราบอกว่า เราควรทำวันนี้ให้ดีที่สุด

คนเราเกิดมาชาติเดียวนะเฟ้ย เมื่อมีโอกาส เราควรไขว่ขว้า

มีคนหลายคนที่ลำบากกว่าเรา ไม่มีโอกาส แม้แต่ตั้งซื้อหนังสือเรียนยังไม่มี

เฮ้ย จบๆซักที สรุปเลยก็แล้วกัน

ม.4 มันก็เหมือนการเริ่มต้นใหม่ของเรา ทุกอย่างจะเริ่มนับ 1 ใหม่

ฉะนั้นเราจะขยันให้มากๆ ยังไงก็อยากได้เฉลี่ย4 เราไม่รู้ว่าเราตั้งเป้าหมายสูงไปรึเปล่า

ก็แค่อยากจะแซงหน้าลูกพี่ลูกน้องทุกคนให้ได้

ที่แล้วมาเราแพ้ในหลายๆเรื่อง เพราะความต่างของอายุ

น่าเจ็บใจชะมัด ปัจจุบันมันก็ยังต่างอยู่ดี

แต่ยังไงพี่ๆทุกคนของเราก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดี..

อยากเก่งให้เท่าๆกับพวกพี่ๆทุกคนจัง

///////////////////////////////////

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตอนนี้ และขอบคุณที่ติดตามบลอกมาตลอด

มาลองอ่านใหม่อีกครั้งเอนทรี่นี้ทำไมมันมีหลายอารมณ์จังวะ